خوش به حال بچّه آهویی که تو         توی صحرا ضامن او بوده ای !

پس بیا من بچّه آهو می شوم                بچّه آهویی که تنها مانده است

بچّه آهویی که تنها و غریب           در میان دشت وصحرا مانده است

روز و شب در انتظارم ، پس بیا      دوست شو با من ، مرا هم ناز کن

   بند غم را از دو پای کوچکم               با دو دست مهربانت باز کن   

بگذار تنها باشم
اینگونه هیچ صدای ریاکارانه ای خلوتم رانمی شکند
بگذار سکوت  بین من وتو باشد
تا هیچ بهانه ای برای نگاه های ملال انگیز نباشد
بگذار دستهایم رابرای خود نگه دارم تاوقتی بر زمین میافتم اسیر دستهای سرزنشگر نگردم
بگذار خویش باشم با تمام دردهای گفته وناگفته خویش
بگذار گریه باشم با زلال غم
بگذار هیچ ازمن وتو در نیامیزد
بگذار خویش باشم
بگذار مرا به حال خویشتن
اکردوست داری مرا
تنها اگر...

تو رهاترین خیالی در گستره ء لحظه هایم
                                                                    و رویایی ترین خواب ، 
                                                                    که بر چشمهایم دست نوازش می کشی .

تو رهاترین و آشناترین

                              درد

                                       در زاوایای قلبم .

تو همانی که اگر چشمها
دلتنگت شوند
اشکها فریادت می کنند .

                                                  و این منم که از حضور در خیالت وا مانده ام .

. . .

باورم نمی شد که این همه آدم دوسم داشته باشن
ممنون که منو دوست داریدو نمی زارید وبمو حذف کنم (روشنک جان ممنون ).
ولی تا پایان امتحاناتم آپ نمی کنم .
خواهش میکنم حداقل با این دیگه موافقت کنید .

وقتی تو نیستی نه هستهای من چنان که بایدند ٬ نه باید ها .
مثل همیشه آخر حرفم و حرف آخرم را با بغض فرو میبرم .
عمریست لبخندهای لاغر خود را در دل ذخیره میکنم ، باشد برای روز مبادا ، اما در صفحه های تقویم که روزی به نام روز مبادا نیست .

برایم هر روز بی تو روز مباداست .
آنروز هرچه باشد روز مباداست ، روزی شبیه دیروز ، روزی شبیه امروز ، روزی شبیه فردا .
اما کسی چه میداند شاید امروز روز مباداست .

 وقتی تو نیستی نه هستهای من چنان که بایدند ٬ نه باید ها .

شعر زیر یکی از بهترین غزل های این شاعر گران قدر است .

چون زلف توام جانا , در عین پریشانی
چون باد سحر گاهم , در بی سروسامانی

من خاکم و من گردم , من اشکم و من دردم
تو مهری و تو نوری , تو عشقی و تو جانی

خواهم که ترا در بر , بنشانم و بنشینم
تا آتش جانم را , بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی , در مستی و در پاکی
من چشم تو را مانم , تو اشک مرا مانی

در سینهء سوزانم , مستوری و مهجوری
در دیدهء بیدارم , پیدایی و پنهانی

از آتش سودایت , دارم من و دارد دل
داغی که نمی بینی , دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو , نسپاری و بسپارم
کام از تو و تاب از من , نستانم و بستانی

ای چشم رهی سویت , کو چشم رهی جویت ؟
روی از من سرگردان ,شاید که نگردانی .

سهم من از شب شايد همان ستارهایی باشد که هميشه پنهان است و يا به قول قاصدکها ستاره من همان است که پيدا نيست .

. . .

در ابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم .

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است .

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد .

و خاصیت عشق این است .

کسی نیست بیا زندگی را بدزدیم ٬ آن وقت

میان دو دیدار قسمت کنیم .

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم .

بیا زودتر چیزها را ببینیم .

ببین ٬ عقربک های فواره در صفحهء ساعت حوض

زمان را به گردی بدل می کنند .

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی ام .

. . .

شاید بیایو این شعر رو بخونی ٬ تقدیم به تو .

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را

آهسته در انزوا می خورد ومی تراشد.

این زخم که شخم زد دل و روح و جسم و جانم را٬  فرصت بودن ٬ زیستن ٬ ماندن از من گرفت .

هزار سال به سوی تو آمدم ٬

                                     افسوس !

هنوز دوری ! دور از من ٬ ای امید محال

هنوز دوری ٬ آه ٬ از همیشه دورتری !

همیشه ٬ اما ٬ در من کسی نوید می دهد

که می رسم به تو !

                      شاید هزار سال دیگر .

امشب بدترین شبه زندگیم بود .

به اندازهء همه عمرم گریه کردم .

. . .

من از بلندای قله فراموش شدگان با شما سخن می‌گويم. با من بگوييد عشق چه رنگی است؟ عشق را به من بياموزيد. دوست دارم بدانم اين واژه‌ای که کتابهای قصه شما را پر کرده است، رازش در چيست؟
هان! ای مردم عصر يخی، می‌گوييد که عشق از جنس بلور است. مثل دانه‌های کريستال شفاف و زيباست. شايد منظور شما همان قطره‌های اشکی است که هنگام جدايی دو دوست بر گونه‌هايشان جاری می‌شود.

می‌گفتيد عشق محکم و پايدار است. شايد از قلبهای آهنينی سخن می‌گوييد که امروزه همه جا پر شده است. قلبهای محکمی که حتی ديگر صدای شکستنها را نمی‌شنوند.
عشق را هميشه به آتش تشبيه می‌کرديد، منظور شما گرمای جانبخش آتش در شبهای تار زمستان بود، يا از شعله‌های حيله که خانمان عاشق را می سوزاند می‌گفتيد.

می‌خواهم بدانم وقتی از عشق سخن می گوييد اين نقابی که به چهره‌تان می‌زنيد براي چيست؟ شايد عشق از پشت اين نقاب زيباتر و دوست داشتنی تر می‌شود. کاش می‌دانستم!! ابهام اين واژه را از ذهن من برداريد.
وقتی سخن از عشق به ميان می‌آيد عکس يک قلب می‌کشيد، اين همان قلبی است که روزهای سخت جدايی بايد بشکند، يا منظور شما نزديکی دو دل است؟

من کتابهای شما را خوانده‌ام، داستانهای قشنگی که از دلدادگی نوشته‌ايد اما می‌خواهم بدانم وقتی از کتاب بيرون می‌آيم، عشق را کجا بايد جستجو کنم. با من سخن بگوييد، عشق کجاست؟ و چگونه است؟
می خواهم عاشق باشم و عاشق بمانم .

شاعرش اجازه بگیرم . نمیدونم شایدم می ترسیدم که اجازه نده من توی وبلاگم

شعرشو بنویسم .

---------------------------------------

تنم هر روز می لرزد

و قلبم سخت می گیرد ٬

و این معنای تلخی می دهد ٬

                                          از عشق می ترسم .

لبم هر روز می خشکد

و این معنای سردی می دهد ٬

                                         در عشق می پوسم .

ولی زیبا ٬

چنین هر روز لرزیدن

                           و خشکیدن

چنین از عشق ترسیدن

                           و پوسیدن

                                        بدان در راه تو بسیار می ارزد .

دلم ابریست ٬ تنهایم

برای سفره تنهایی ام

                          اینک ٬ تو مهمان باش زیبایم .

تنم زخمیست ٬ بیمارم

سکوتم از لبانش درد می بارد ٬

برای زخمهای کهنه ام

                          اینک ٬ تو درمان باش زیبایم .

سراپا بغض می گیرم

                          ولی لبریز فریادم ٬

پرم از ابر ٬ صد افسوس زیبایم ٬

که باران با تمام کینه اش امشب نمی بارد

                           وگرنه پاسخش را تا سحر با اشک می دادم .

چه قدرسخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزنی

 اما وقتی ديديش هيچ چيز جز سلام نتونی بهش بگی

 چه قدر سخته وقتی پشتـت بهشه دونه های اشک صورتت رو خيس کنه اما مجبور باشي بخندی .

. . .

هيچ وقت, هيچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد .

امشب دلی كشيدم شبيه نيمه سيبی . كه به خاطر لرزش دستانم

در زيرآواری از رنگها ناپديد ماند . به جز حضور توهيچ چيز اين جهان بيكرانه را جدی نگرفتم.

حتی عـــــــــشــــــق را . . .

. . .

مهربا نی را هنگامی ياد گرفتم كه بچه ای ميخواست با آبنبات كوچكش آب شور دريا را شيرين كند .

 . . .

عاشقی را شرط اول ناله و فرياد نيست تا کسی از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست

عاشقی مقدور هر عياش نيست غم کشيدن صنعت نقاش نيست

. . .

آنكس كه می گفت دوستم دارد عاشقی نبود كه به شوق من آمده باشد رهگذری بود

كه روی برگهای خشك پاييزی راه مي رفت . صدای خش خش برگها همان آوازی بود كه من گمان می كردم می گويد:

دوستت دارم  .

آوای تو می خواندم از لایتناهی .

          آوای تو می آوردم از شوق به پرواز

          شب ها ٬ که سکوت است و سکوت است و سیاهی .

امواج نوای تو ٬ به من می رسد از دور

دریایی و من تشنه مهر تو ٬ چو ماهی .

          وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

          خوش می دهد از گرمی این شوق ٬ گواهی

دید از تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت این چشم به راهی

           ای عشق تو را دارم و دارای جهانم

           همراه تویی ٬ هر چه تو گویی و تو خواهی .

نیکم . بدم . اینم . مرا بگذارو بگذر

                                                     دردم نمیداند کسی بگذار تا مرگ

                                                     کوشد به تسکینم . مرا بگذارو بگذر

در دیده رویای عدم سنگین نشسته

در خوابه شیرینم . مرا بگذارو بگذر

                                                     آینه دل تیره از زنگاره غمهاست

                                                     بیرنگ و رنگینم . مرا بگذارو بگذر

بگذار زنجیرم کشد دژخیم ایام

درخورد نفرینم . مرا بگذارو بگذر

                                                    بگذار جز کابوس ناکامی نبیند

                                                    چشم جهان بینم . مرا بگذارو بگذر

بگذار تا در ماتم ویرانی خویش

چون جغد بنشینم . مرا بگذارو بگذر

                                                   من بار سنگینم مرا بگذارو بگذر

                                                   نیکم . بدم . اینم . مرا بگذارو بگذر.